Chill, it’s only chaos.

wie is eva.

Niet alles wat op het internet staat, is waar. Wat je vooral over me moet weten: ik hou van water, reizen en eigenaardige mensen. Gelukkig is mijn naam kort en staat mijn hoofd vast, want ik leef in chaos. Maar het is wel zonnige chaos.

1990
1992
1995
1997
1999
2004
2007
2008
2009
2010
2011
2012
2014
2015
2016
2017
Op een stormachtige donderdag 1 maart kom ik na een slopende bevalling ter wereld. Om daarna met een oorverdovende gil mijn aanwezigheid bekend te maken.
Ik ben net geen twee jaar, wandelen lukt net, maar uitleggen gaat veel beter. Ik gebruik vlotjes de woorden pardon, giraf, alligator en Samsonballet in één zin.
Dat Samsonballet moet blijven hangen zijn. Ik ben vijf en geloof in een bloeiende carrière in de Kerstshow, niet beseffende dat ik meer wegheb van een klappende zeeleeuw, dan van een dartel danseresje. Maar ‘t is het enthousiasme dat telt, niet waar? In het eerste leerjaar leer ik schrijven, dat lukt een pak beter dan blijven stilzitten. Dat moeten mijn ouders ook gedacht hebben, want elke zondag laten ze me met een brede glimlach achter bij de leiding van de Scouts.
Ik hoop later te trouwen met Aaron Carter (de broer van). Ik draag alvast dezelfde rode salopette als hij. Als dat niet lukt, wil ik ook met plezier de rol van Baby Spice op me nemen. Mijn vader gaat niet helemaal akkoord met die carrièreplannen en dompelt me onder in de muzikale wereld van de grote mensen: David Bowie, Candy Dulfer, Maceo Parker, Louis Armstrong, Nina Simone, INXS, Frank Zappa, … Let’s dance kwam er meer vrolijk dan toonvast uit.
Na korte nietszeggende carrières in het turnen, ballet, jazz-dans, paardrijden en voetbal ontdek ik atletiek. Mijn droom om eruit te zien als die prachtig gebouwde Amerikaanse hordenloopsters valt in duigen, maar ik schitter wel als kogelstootster (for.real). Voor mijn negende verjaardag krijg ik een saxofoon, ik zet de dwarsfluit uit mijn hoofd en blaas alsof mijn leven ervan af hangt. Mijn kleine wereld is onder de indruk. Ik voel me zo thuis op het conservatorium in Mechelen dat ik er naast de lessen 'muziek' ook lessen 'woord' en 'jazz' volg.
Ik besluit mijn studie wetenschappen-wiskunde te stoppen, dat de school mij er liever niet meer bij heeft, laat ik even buiten beschouwing, en gok op een muziekcarrière. Na een rondreis langs verschillende scholen beland ik op de KAK (Koninklijk Atheneum Keerbergen) waar ik meteen een prachtige eerste indruk maak door met het smeer van mijn fietsketting op mijn voorhoofd mijn entrée te maken in de nieuwe klas.
Ik overwin mijn eerste liefdesverdriet en trek naar de hoofdstad om aan het RITCS Audiovisuele Kunsten Optie Radio te studeren. De prijs voor studierichting met langste naam ligt dan al op me te wachten.
Na een stage op FM Brussel doe ik een stemtest bij MNM. Die zomer werk ik niet meer in de pizzeria in het dorp, maar doe ik vakantiewerk op de radio. Elke weekendochtend tussen 7 en 10 bij MNM, terwijl mijn vrienden nog stinkend in bed liggen na het feest van de avond voordien.
Mijn wekker gaat elke weekdag om 4u want ik mag vanaf januari samen met mijn collega Vlaanderen wakker maken in De Grote Peter Van de Veire Ochtendshow op MNM. Middagdutjes zijn overschat, want in de namiddag zit ik gewoon op school.
Ik probeer te doen alsof opstaan om 4u niet vermoeiend is.
Ergens in mei vertel ik huilend van geluk aan de wereld dat ik de nieuwe omroepster word op Eén. Van de ene dag op de andere verandert mijn leven. Ik blijf nog steeds doen alsof om 4u opstaan en werken tot 21u niet vermoeiend is.
Yay. Ik mag vanaf nu mijn wekker wat later zetten, ik presenteer mijn radioshow tussen 10 en 12 op MNM.
Ik vlieg als Speedy Gonzalez door Tv-land. Van de omroep, naar Fabriek Romantiek, Lust For Life en later ook Eurosong 2014. Hoe meer tv, hoe leuker. Hoe meer werk, hoe liever. Ik doe nog steeds alsof dat alles combineren niet vermoeiend is.
In februari breek ik een wereldrecord samen met Peter Van de Veire: Longest Radio Duo DJ-marathon. We presenteren 100 uur lang. Een week later vertrek ik in mijn eentje naar Vietnam en Thailand. Daar valt de wereld op mijn hoofd. Ik snap er niks van en schrijf een boek om mijzelf proberen te begrijpen: Factor 25. In de zomer bezoek ik elk festival. In september is het gedaan met de pret, ik kan amper nog stappen of praten, in mijn hoofd is het zwarter dan zwart: burn-out. Aan het einde van elke tunnel is er licht, aan het einde van mijn tunnel is er een hond, Olav.
Ik werk weer voor de radio, schrijf een tweede boek, volg een yoga-opleiding, start met Studio Stil en het geven van yogalessen.
Ik open in augustus een yogastudio in hartje Mechelen: De Studio Stil Loft. En Olav krijgt een eigen standbeeld op de Grote Markt van Mechelen. (Voor dat laatste zijn we nog volop aan het lobbyen)